Spis Treści
Przedstawiamy fotorelację z uroczystości uczczenia 100-lecia powstania dywizjonu artylerii konnej połączonych z obchodami święta 7 dywizjonu Artylerii Konnej Wielkopolskiej, które odbyły się w Garnizonie Wędrzyn.
Historia powstania 7 dak
Historia dywizjonu sięga zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego, kiedy to dnia 16 III 1919 r. Inspektorat Artylerii Wielkopolskiej wydał rozkaz, na podstawie którego ppłk Witold Majewski otrzymał zadanie sformowania dywizjonu artylerii konnej. W dniu 3 V 1919 roku dywizjon osiągnął gotowość bojową w składzie dwóch baterii. Uzbrojony w 90mm armaty niemieckie, nie nadające się do trakcji konnej, został przezbrojony na 76,2mm armaty rosyjskie, tzw. „prawosławne”, a następnie na 75mm wz.1902/26, które były użytkowane w dywizjonie do 1939 roku.
Do 24 VII 1919 roku dywizjon był przydzielony do I Brygady Jazdy Wielkopolskiej i znajdował się w rejonie Inowrocławia mając na celu demonstrację siły w trakcie Powstania Wielkopolskiego, w dniu tym wrócił do Poznania w celu przeformowania i wyjazdu na front wschodni.
5 II 1920 r. nadano dywizjonowi nazwę 7 Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej. Na wojnę z nawałą bolszewicką dywizjon wyruszył każdą baterią oddzielnie. Straty 7 dak w walkach o Niepodległość wyniosły: 1 oficer, 8 kanonierów i kilkudziesięciu rannych.
W okresie międzywojennym dywizjon stacjonował w Poznaniu w koszarach na Sołaczu. Zmieniał kilkakrotnie podległość by w 1929 roku wejść w skład Brygady Kawalerii „Poznań” a następnie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. W składzie tej Brygady brał udział w Kampanii Wrześniowej.
Na podstawie 3 baterii 7 dak dwa razy na początku lat dwudziestych utworzono nowe baterie w 10 i 11 daku. W dniu 24 XI 1937 dywizjon otrzymał sztandar zatwierdzony przez prezydenta II RP. Na lewej stronie płachty umieszczono wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Barbary, herb Poznania, odznakę pamiątkową artylerii konnej i napisy: Mińsk, Bobrujsk, Poznań, Malin, Kijów, Radziwiłłów. Obecnie sztandar ten znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Dywizjon swoje święto obchodził 2 czerwca na pamiątkę walk 1 baterii pod wsią Hornostajpole.
W kampanii wrześniowej dywizjon w składzie Wielkopolskiej BK dowodzony przez ppłk Ludwika Sawickiego prowadził działania bateriami lub całością na następujących pozycjach: odcinek Śrem 1-3 IX, forsowanie Bzury w rejonie Soboty 9-10 IX, Główno 10-11 IX, przeprawa pod Brochowem 14-16 IX, Sieraków 18 IX, Łomianki 19-20 IX, obrona Warszawy 21-27 IX. Dywizjon złożył broń 30 IX w Parku Łazienkowskim w Warszawie.
Za wybitne czyny podczas kampanii wrześniowej dywizjon otrzymał order Virtuti Militari. Straty dywizjonu w Kampanii Wrześniowej to około 16 zabitych, rannych i zaginionych oficerów, 23 podoficerów, 116 szeregowych i 1/3 stanu wyjściowego koni.
22.04.1996 roku dywizjon artylerii samobieżnej 15 Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Pancernej przyjął tradycje 7 dywizjonu Artylerii Konnej Wielkopolskiej. W roku 2006 dywizjon został połączony z dywizjonem z 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej wchodząc w podporządkowanie tej Brygady. Jednocześnie dywizjon przyjął oficjalną nazwę 7 DYWIZJON ARTYLERII KONNEJ WIELKOPOLSKI.
Dywizjon współpracuje ze stowarzyszeniem „Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K. W BARWACH 7 DYWIZJONU ARTYLERII KONNEJ WIELKOPOLSKIEJ”.
FOTORELACJA
Dzień dzisiejszy
Na co dzień dywizjon stacjonuje w garnizonie Wędrzyn. Dywizjon oprócz normalnego codziennego szkolenia w koszarach przygotowuje się do wykonywania zadań w trakcie szkoły ognia na poligonach oraz bierze udział w wielu ćwiczeniach zgrywających. Oprócz szkolenia ogniowego kadra dywizjonu przygotowuje się i uczestniczyła czynnie w misjach stabilizacyjnych w ramach Polskich Kontyngentów Wojskowych w IRAKU oraz AFGANISTANIE Do listopada 2008 roku dywizjon wyposażony był w haubice 122 mm „GOŹDZIK”.
Obecnie podstawowym sprzętem dywizjonu jest armatohaubica 152 mm „DANA”. 152 mm ahs to działo polowe z ładowaniem automatycznym, zapewniające efektywne wsparcie ogniowe wojskom lądowym. Charakteryzuje się dużą donośnością i dokładnością strzelania, znaczną skutecznością ognia, krótkim czasem przygotowania do strzelania oraz dużą manewrowością. Na powyższe czynniki w znacznym stopniu wpływa zautomatyzowany system kierowania ogniem „TOPAZ”.
Dywizjon Artylerii Samobieżnej brał udział w IX zmianie ISAF Afganistan wspierając brygadę Grupami Wsparcia Ogniowego, które znacznie przyczyniły się do utrzymania bezpieczeństwa w swoich rejonach odpowiedzialności i na wysokim poziomie wykonywały swoje zadania.
