Kalsko

 (Calczk, Kalzig, Kgl.Dmn.), GW, gmina Międzyrzecz, wieś położona przy drodze lokalnej z Międzyrzecza do Przytocznej, 8km na północny wschód od Międzyrzecza. Miejscowość o średniowiecznej metryce, wzmiankowana w 1385 roku. Kalsko to dawna posiadłość rycerska Niałków z Chyciny.

Przez wiele lat Kalsko, wraz z Rokitnem i okolicami wchodziły w skład latyfundiów należących do klasztoru bledzewskiego (około 1318 roku). Pierwsza nazwa wsi Kalczak pochodzi z 1390 roku, kiedy to rycerz Wincenty z Chyciny sprzedaje wsie Rojewo i Kalsko wraz z pięcioma jeziorami leżącymi na ich terenie zakonnikom z Zemska za 300 grzywien. Klasztorem władali w tym czasie cystersi, którzy w 1412 roku przenieśli się z pobliskiego Zemska do Bledzewa.

We wsi znajduje się barokowy kościół p.w. Św. Bartłomieja Apostoła, wzniesiony staraniem opata bledzewskiego Jana Białobłodzkiego w latach 1692 – 1693. Zakrystię dobudowano w drugiej połowie XIX wieku. Świątynia wzniesiona została w konstrukcji szachulcowej, na rzucie prostokąta, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium.

Przylegająca do prezbiterium od północy zakrystia jest murowana. Nad zachodnią częścią korpusu nadbudowano kwadratową drewnianą wieżę, zwieńczoną ośmiobocznym hełmem z latarnią. Wnętrze nakryte jest sklepieniem drewnianym o profilowanych belkach. Barokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII wieku.

W Kalsku zachował się także usytuowany naprzeciw kościoła klasycystyczny dwór z pierwszej połowy XIX wieku.

Jest to budynek murowany, wzniesiony na rzucie prostokąta, parterowy, z użytkowym poddaszem, nakryty dachem naczółkowym.

Ołtarz w kościele p.w. Św. Bartłomieja.

 


W opisie miejscowości wykorzystano teksty zaczerpnięto z opracowania Krzysztofa Jodłowskiego i Doroty Matyaszczyk z Wielkopolskiego Ośrodka Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Poznaniu.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wpisz swój komentarz!
Proszę podać swoje imię