Kasyno MiędzyrzeczJedną z najstarszych placówek kulturalnych w powojennym mieście, obok Muzeum Regionalnego była biblioteka publiczna, otwarta w maju 1946 roku w budynku ówczesnego Domu Społecznego. Początkowo księgozbiór był niewielki, liczył tylko 44 woluminy.

HISTORYCZNY BUDYNEK
Ten piękny i okazały budynek, przy dawnej ulicy Kościelnej (do niedawna Świerczewskiego) – aktualnie ul. Mieszka I, ma całkiem bogatą historię. W okresie międzywojennym był to budynek reprezentacyjny starostwa, znany także, jako willa starosty (landsratsvilla).
Kiedy w dniu 30 stycznia 1945 roku wojska radzieckie zajęły Międzyrzecz i front przesunął się dalej na zachód, do miasta zaczęła przybywać ludność polska. Jeszcze przed zakończeniem wojny rozpoczęto organizowanie w Międzyrzeczu polskiej administracji. Zaczęły powstawać niezbędne do funkcjonowania miasta placówki, w tym także służby zdrowia. Właśnie w tym budynku, należącym przed wojną do niemieckiego landrata (starosty) założono pierwszą placówkę służby zdrowia – Izbę Chorych w Międzyrzeczu.

W okresie powojennym budynek ten stał się jedną z najstarszych placówek kulturalno-oświatowych na terenie naszego miasta.
W końcu 1945 roku zgodnie z decyzją ówczesnych władz miejskich w budynku pełniącym w tamtych latach funkcję Domu Społecznego wydzielono na potrzeby powstającego muzeum kilka pomieszczeń w celu zabezpieczenia przygotowywanej wtedy ekspozycji.

Biblioteka Publiczna została powołana 28 września 1946 r. na wniosek inspektora szkolnego Zygfryda Pomesnego, uchwałą Prezydium Rady Narodowej na podstawie art. 10 Dekretu z dnia 17 kwietnia 1946 r. „O bibliotekach i opiece nad zbiorami”. Jej organizatorką i pierwszą kierowniczką była Halina Gielo.
Początkowo księgozbiór był niewielki liczył tylko 44 woluminy i w całości pochodził z darowizn. Od 25 października 1946 r. biblioteka zaczęła otrzymywać fundusze na zakup książek. W ciągu kolejnych lat księgozbiór rozbudowywano, rosła liczba czytelników i wypożyczeń.

W pierwszych dniach listopada 1946 roku uroczyście powitano żołnierzy jednostki Wojska Polskiego (17 Pułk Piechoty), która rozpoczęła stacjonowanie w miejscowych koszarach. Żołnierzom przekazano wtedy kościół ewangelicki (obecnie św. Wojciecha), który miał pełnić rolę kościoła garnizonowego.
Do dyspozycji wojska przypadł także budynek pełniący dotąd rolę Domu Społecznego, w którym zlokalizowano Kasyno Oficerskie. Później równolegle funkcjonował tu także Klub Garnizonowy, a po przeniesieniu Kasyna do Wędrzyna funkcjonował tu już tylko Klub Wojskowy, który we wrześniu 2013 roku został przeniesiony do dawnej siedziby Żandarmerii Wojskowej przy ul. Wojska Polskiego. Natomiast historyczny budynek, po przeprowadzonym przez Agencję Mienia Wojskowego przetargu dostał się w prywatne ręce, kończąc tym samym swoją wojskową rolę. Biorąc pod uwagę fakt, że w Międzyrzeczu nadal funkcjonuje 17. Wielkopolska Brygada Zmechanizowana i raczej nie zanosi się na to, że jednostka zostanie z miasta wyprowadzona do innego garnizonu lub zlikwidowana, to fakt sprzedaży takiego obiektu można zaliczyć do posunięcia raczej niefortunnego.

Aktualnie w pięknie wyremontowanym budynku funkcjonuje restauracja pod nazwą KASYNO.

kliknij na zdjęciu aby powiększyć /zdjęcia: Kazimierz Czułup/


Jak pamiętamy podobnie stało się z budynkiem, który kiedyś pełnił rolę Dworca Kolejowego, a dzisiaj należy do prywatnego właściciela i praktycznie, w wyniku braku dobrej woli ówczesnego samorządu przestał służyć mieszkańcom miasta jako obiekt kolejowy, pomimo tego, że połączenie kolejowe nadal funkcjonuje. Budynek dworca od kolei można było przejąć od skarbu państwa za symboliczną złotówkę. Tak zrobiło wiele samorządów miejskich w kraju. W międzyrzeczu niestety zabrakło dobrej woli i wyniku tego podróżni muszą oczekiwać na szynobus pod przysłowiową chmurką.
Identyczny los spotkał budynek przedszkola przy ulicy Chrobrego, który także został sprzedany i aktualnie raczej chluby naszemu miastu nie przynosi.
W kolejce do sprzedaży czeka także dawna siedziba Komendy Policji Powiatowej, przy ul. Mieszka I (dawnej ul. Świerczewskiego).